Eg innrømmer gjerne at eg er hypokondar. Fordi eg helst ikkje vil tenkja på alle sjukdommane som eg tur at eg kanskje kan ha, så går eg sjeldan til legen. I sist veke var eg hos ein ny optikar. Eg kjende der dirra ørlite i hypokondarmuskelen då han foreslo å måla trykket på augene sidan det aldri var blitt gjort før. På den måten kunne ein oppdaga skumle sjukdomar, som ein elles ville ha oppdaga på eit langt seinare tidspunkt, sa han. Sjølvsagt var trykket heil i orden, og det trudde eg jo eigentleg.
Det er ikkje alltid eg eigentleg trur det. I sommar tenkte eg mykje på at eg kunne ha ein diagnose eg heldigvis ikkje hadde då eg endeleg fekk sjekka det ut. Det hender eg er engsteleg ganske lenge før eg tek mot til meg og sjekkar det ut. Då risikerar ein nemleg at all tvil blir fjerna og at ein må leva vidare som alvorleg sjuk. Av og til slår det meg kor ufatteleg smal grensa er mellom heilt frisk og alvorleg sjuk, mellom det å leva, og det å gå over grensa til noko anna. Samtidig som døra opna seg til eit nytt arbeidsår, fekk eg vita at eg faktisk var frisk, og ikkje trong å bruka meir krefter på å psyka meg opp til å vera alvorleg sjuk. Eg var i grunnen godt i gang med det siste allereie og visste at eg skulle kunna ta det som koma skulle. Sjølvsagt vart eg ufatteleg glad over endeleg å ha fått sjekka ut noko eg hadde vore veldig redd for, og for å få det svaret eg mest ønska meg. Ikkje alle er så heldige. Og visst vart eg glad. Så glad at eg alvorleg trudde eg kunne besvima av glede viss eg ikkje haldt meg fast i noko.
Og så bar det rett på jobb og inn i eit nytt og fantastisk rom der alle krefter krevdest. Etter snart ein månad i første klasse, blir tempoet nå langsamt litt rolegare, trur eg. Og det har rukke å bli haust ute. Haustregnet har silt ned i vekevis, og eg har innsett at eg dette vart den sommaen eg aldri kom så langt som til å bada i sjøen. Eg likar hausten og likar regnet. Kanskje det har samanhang med at denne hausten har eg vore så ufatteleg glad for å vera frisk og levande.
Mellom mykje anna held eg på og lesa dei bibelske salmane. Det er fascinerande lesning. Først må ein forsona seg med at salmisten i mest kvar einaste salme ber Gud om å straffa alle fiendar. Heldigvis har synet på Gud og på religionen som blir uttrykt kome vidare sidan då. Det fascinerande ligg i å faktisk få lesa eit autentisk dokument om levande menneske si gudsoppleving, gudslengt og tillit til Gud for fleire tusen år sidan. Då kan det vera nærliggjande å tenkja som Sigrid Undset at mykje forandrar seg, men sjølve menneskehjartene er uforanderlege. Linjene under er henta frå salme 55, 56 og 57 i bibelen. Slik kjenner me det framleis når me kjenner oss små og trua, trur eg.
Eg tenkte:
Hadde eg venger som dua,
då flaug eg bort og fann meg ein bustad.
Langt av garde ville eg røma og halda til i øydemarka,
for eg ser bare vald og strid i denne byen.
Når eg er redd, vil eg lita på deg.
Eg har tillit til Gud og er ikkje redd.
Kva kan vel menneske gjera meg.
Eg må liggja midt mellom løver
som vil gløypa menneska.
Deira tenner er som spyd og piler,
deira tunger som kvasse sverdet.
Vær meg nådig Gud,
for eg flyr til deg.
I skuggen av dine venger finn eg livd til ulukka er over.
*
Me syng mykje med førsteklassingane. Blikka deira er fulle av stjerner og heilt utan atterhald. Eg sluttar med nokre linjer om hausten i ein song dei elskar å synga:
«Så når høsten kommer,
leke gjemsel inne, jeg kan stå,
se når regnet flommer,
danse rundt med gummistøvler på.»
Det siste kunne eg og ha gjort akkurat nå, men begge para mine med gummistøvlar står i garderoben på skulen…
Heidi
Det er som om nokon har sagt Sesam-Sesam og fått berget til å opna seg, og ein plutseleg står er i eit rom ein ikkje visste om, og det kjennest som ein har vore der alltid, og som om ein plutseleg ikkje kan bruka tida på noko anna enn å vera der. Det er som å ha forelska seg og ikkje klara å tenkja på anna.
Etterkvart er ein del system oppe og går. Framleis er det langt fram til den heile og fulle kontrollen, men det kjem, det kjem. I alle fall sterkt nok til at ein kan lena seg mot system og kontrollar og pusta litt roleg ut og inn sånn innimellom.
Livet i første klasse er fantastisk. Så fort kan det gå å bli veldig glad i nokon. Det er altoppslukande, men denne veka kjennest det ikkje som i sist veke; at ein ikkje hadde krefter til å gjera noko anna i det heile tatt-
Og ei fantastisk helg under teiknet for gode venninner har eg og fått med meg. Kanskje eg skriv meir om den. Eg har fleire bloggeinnlegg på harddisken i hjernen, og bare det roar seg litt så skriv eg dei kanskje ned.
Ein veldig flink musikar har laga ein nydeleg melodi til ei salme eg kjende for å skriva ned etter det som skjedde 22.juli. Det kjennest så fint når tekstane mine får venger i form av melodiar og flyg i veg på eiga hand.
Og snart har det kanskje roa seg nok til at eg for alvor kan finna tilbake til denne sida att. Eg liker jo å vera her.
Heidi
Eg veit om ei dame som seier nei til alle avtalar og oppdrag av alle slag dei første to vekene i eit skuleår. Eg forstår det. Visst var eg ganske så grådig og ferierte fram til ein time før eg skulle vera på min første jobbdag etter ferien. Slikt må ein jo rekna med å betala for og eg angrar ikkje i det heile tatt.
Livet med førsteklasse er som å gå inn i ein ny verden. Det er ufatteleg at eg bare har vore saman med ungane i fire dagar med tre planleggingsdagar i forkant, det kjennest som om eg har jobba med dei alltid. Det er fint, utfordrande, spennande og fargerikt. Nå i starten har me vaksne nesten ikkje hatt tid til ta pausar. Alle system skal opprettast, snurrast i gang, prøvast ut og justerast. Me begynner å bli kjende med desse små menneska, som stort sett kjem til skulen med stjerner i auga og er meir enn klare for å bli store skulebarn. Dagane går med leiking, bokstavinnlæring, songar, rim og regler og ein time midt på dagen i sandkassa. Alt er så fint s fint, men du all verda så trøytt eg er når eg kjem heim frå jobb. Det er tydeleg at alt ein har av krefter, kreativitet og arbeidsevne blir mobilisert dei snaue fem timane ungane er på skulen. Etterpå er det masse planleggingsarbeid for å få systema i gang. Heldigvis seier alle eg jobbar saman med at dei er like slitne som det eg er når eg kjem frå jobb. Slik er det bare i denne fasen.
Og roleg helg vart det heller ikkje, dersom ein ikkje nyttar den svenske tydinga av ordet, for helga var utruleg innhaldsrik og fin med litteraturgruppejentene hos meg på fredag, femtiårsdagsfeiring, konsert på laurdag og siste innspurt med å skriva liturgiar på laurdag og sundag. På sundag var eg ansvarleg for ei bønnevandring i kyrkja og fekk i tillegg med meg eit foredrag om kunstnaren Pushwagner i tillegg til å sjå utstillinga hans. Veldig fint alt saman.
Til helga dreg eg til Oslo att for å slappa av med to venninner, men denne gongen tek eg ikkje nattoget heim… Eg gler meg veldig til ei Oslohelg, men før me kjem dit så blir prinsippet å bearbeida ein time om gongen. Det blir bra slik.
Heidi
gjev meg tre, ja den er god, gjev meg tog, ja første tog til Åndalsnes…
song Skruk for ein ti – femten- tjue år sidan, og etter det har eg vel tenkt at ein eller annan gong skal eg og ta tog til Åndalsnes, og nå har eg gjort det, for ei veke sidan for å vera nøyaktig…
Og visst ville eg ha skrive om det med det same, men internettilkoplinga på Trondheimsbanen viste seg å ligga nede, og sidan har det vore smått med tid til internett.
Først måtte eg ta tog til Oslo, der hadde eg knapp margin på å nå ettermiddagstoget til Trondheim, men jammen rakk eg det ikkje. Så var det tog til Dombås der det var togskifte til Raumabanen retning Åndalsnes. Siste delen vart ei stor overrasking. At det var så utruleg vakkert på ei togstrekning i Norge hadde eg ikkje sett for meg. Toget krabba seg i sikk-sakk opp og ned fjellsidene i Romsdalen langs begge sider av elveløpet til elva Rauma. Me gjekk svimlande høgt oppe slik at eg nesten ikkje torde sjå ut, me gjekk i to vendetunnellar der toget snudde inne i fjellet, og me gjekk over skyhøge jernbanebruer før me nærma oss Åndalsnes og fekk sjå Trollveggen og Trolltindane frå togvinduet. Togturen var guida på norsk, engelsk og tysk og stoppa opp på ekstra spektakulære punkt slik at folk kunne fotografera. Den slags turistservise hadde eg ikkje venta frå gamle trauste NSB, eg kjende det som å få ei heilt utruleg sightseeing med på kjøpet på billigbilletten…
På Åndalsnes stod Eva Mari og venta med bil, for framleis stod litt av turen att. Før me kjørte til Sunnmøre leita me opp ein kinarestaurant og hadde oss eit betre måltid med scampi og biffkjøt. Det hadde vore flaumliknande tilstandar dagen før, så det hadde vore eit ope spørsmål om det var framkomeleg, men det gjekk bra. Så var det gjensyn med Henrik og Marco i sommarhuset i Søvika før me neste dag tok siste etappe på turen, vegen ut til Ona fyr. Me reiste med to ferger for å koma ut til fyrøya i havgapet eg hadde gleda meg til å få sjå. Det minde meg litt om turen til Iona for ein del år sidan, ute på Ona var det i grunnen ikkje vits i å ha bil, for dei to øyene Ona og Husøya, som hang saman med ei lita bru, var ikkje større enn ein lett tok seg fram til fots. Eg var overraska over å oppdaga at den vesle øya var tett bebygd med ganske store hus, eg hadde sett for meg ei forblåst øy utan særleg vegetasjon med eit og anna lite kvitmalt hus der det gjekk an å grava hustomter. Eg håpar dei som søkjer på adressa inne i parantesen får opp det same biletet som eg ville visa fram… (http://www.nonews.net/blarsen/ona.jpg) Sjølv om veret vart nydeleg, så kjende eg for første gongen i år dette glasklare kalde streifet av haust i lufta som alltid dukkar opp ein gong i løpet av august. Hausten er ei uendeleg vakker og ganske vemodig årstid som ein vel bare får ønska velkomen i år og, men for meg får han gjerne drøya ei stund til før han kjem for fullt.
Veret var ikkje spådd å bli spesielt bra, men det vart det. Fem damer i sin aller beste alder fekk nokre utruleg fine dagar der ute. Me solte oss i ly av kyrkjegardsmuren ytst mot havet, der var det god ly. Me tok i mot fergjene som kom i lag med lokalbefolkninga, var på utkikkspunktet ved fyret, og fekk til og med med oss ein fullmåne. Midt i det heile fekk eg telefon frå ei dame eg aldri har møtt som fortalde at ho hadde laga ein melodi til ein av tekstane mine. Det ende med at ho song for meg over mobiltelefon medan eg sat på ein varm stein mellom blåklokker og balderbrå og høyrde på. På øya var det to keramikkverkstadar og eg fekk med meg ei pappøskje heim med gjenstandar som i verste fall kunne knusast, men det gjekk bra. Glad kom eg heim med endå meir pynt til ei stove som kjærasten min drøymer om å gjera minimalistisk.
For å gje meg ei endå sterkare oppleving av ekte nordvestland inviterte faren til Eva Mari på heimelaga baccalao av heimefiska og heimetørka klippfisk medan mora hadde steikt sunnmørske sveler. Det smakte nydeleg. På sundagen vart eg og Eva Mari kjørte til toget av foreldra hennar, og nokon hadde funne ut at eg skulle få oppleva å kjøra ned Trollstigen. Det gledde eg meg til. men eg må innrømma at vegen var mykje brattare og endå meir svingete enn eg hadde kunna forestilla det. For å vera open nok til å innrømma det, så var eg rett og slett livredd, men me kom oss då trygt ned… (http://www.media.allerinternett.no/php/obj.phpi?o=2177967&w=468&frame=0&ee=)
Så var det same vegen tilbake som den eg kom. Denne gongen i hyggeleg togfylgje med Eva Mari heilt til Lysaker. Så var det nattog heim, og rett på jobb. Det vart minimalt med søvn på toget, men soloppgangen med morgontåke over Sørvestlandet var ubetaleleg. Ein time etter at toget kom til stasjonen heime starta skuleåret med planleggingsdag. I år har eg verkeleg klart å trekkja ferien maksimalt ut. I morgon møter eg både førsteklassingane mine og kulturskuleelevane for første gongen dette skuleåret. Det blir spennande. Nå er det rett og slett ein idé å få seg litt søvn kjenner eg.
Heidi
heitte ein morgonsong me lærte av Olga Midttun i fjerde klasse. Og faktisk gjer ho det akkurat nå, sola. Det er har vore ein veldig tidleg morgon. Eg vakna klokka ti over fire og sovna ikkje att fordi eg var redd eg ikkje skulle vakna av vekkerklokka klokka ti på halv seks. I dag var det dagen for den store askeladdturen heilt til Sunnmøre med tog. Det vil seia først heile sørlandet til Oslo, og så byte til Trondheimsbanen og nytt byte på Dombås til Åndalsnes. Det vil seia ca 16 timar meir eller mindre i eitt på toget.
Det er rart kor langt ein kan koma for 300 kr med NSB, men det er knappe marginar tidsmessig så det gjenstår å sjå om det blir ei spontanovernatting på ein eller annan stasjon eller noko slikt. Klokka halv fem i dag morges høljeregna det, og dei har varsla ganske låge temperaturer, genser, ytterjakke, gummistøvlar og regntøy høyrer med til norsk sommar, slik er det bare…
Eva Mari som ordna billetten hadde jammen kosta på meg ein plass i comfortvogn, og sidan dei reklamerer med internett og tilkopling til straum for datamaskinar, så fann eg ut at eg måtte prøva det. Dette er min første togtur med medbrakt datamaskin, så nå skal eg finna ut koss dette fungerer. Det har ikkje lukkast meg å kopla til internett det kvarteret eg har hatt PC-en på, men det kan ein kanskje ikkje venta så lenge toget har gått like mykje inni som utanpå fjellet…
Men sjå der ja, der var eg på nett. Nå må eg bare hugsa å lagra ofte dersom eg skal skriva direkte på nettet slik eg gjer nå, for dekninga kjem nok til å koma og gå. Det er veldig roleg her i comfortvogna der eg oppheld meg. Det kan jo ha med at det framleis er morgon å gjera. Her er det mest menn. Eit par av dei les aviser, nokre drikk kaffi og eit par personar har kopla til datamaskinane sine. Me var nettopp på Marnadal stasjon, utanfor togvinduet er det smågardar og fjell, og der kjørde toget inn i ein tunnel att…
Ute er det august og mogen sommar. August er kanskje den vakraste månaden eg veit om. Alt er moge og grønt og mjukt og mildt. På toppen av det heile er det dryssa ei teskei vemod, fordi det forgjengelege er ein viktig del om denne månaden. Som Einar Skjæråsen så vakkert seier det så er det som om naturen «stiger og synker mot visningens dal».
Den lange, fine skuleferien er og på hell nå. Eg strekkjer ferien så langt eg kan og dreg på tur til Ona, fyrøya utanfor Ålesund, eg tek toget heim på sundag, siste etappe blir nattog frå Oslo og heim og så går eg rett på jobb på første planleggingsdagen som startar ein time etter at togen forhåpentlegvis har trilla inn på stasjonen heime.
Etter ein ny tunnel skin sola på ein liten stasjon i eit skogsholt der geiteramsen står og lyser og ein stabel gamle jernbaneskiner luktar deilig av tjøre. Det siste kjenner eg ikkje, eg bare veit at jernbanesviller luktar godt av tjøre, og så forsvinn Snartemo stasjon att, og toget går atter inn i fjellet. Eg tenkjer at denne teksten kanskje bare er sånn måteleg interessant for alle som ikkje er like glade i å kjøra med tog som meg, men det kan jo henda at nokon er det, så derfor skriv eg vidare, og dei som kjeder seg nå kan jo bare hoppa av toget og gå glipp av denne autentiske reiseskildringa frå ein morgon i august der alt i teorien kan henda heile tida, men at det er så mange tunnelar på vegen, har eg faktisk aldri lagt merke til før. Neste stasjon er Audnedal med avstigning venstre side, blir det sagt. Så då må me vel ut i lyset att.
Og sjå om det ikkje er sol i Audnedal og. Eit kvitt hus og skjelvande lauv, kan det vera ei osp mon tru. Han i setet foran har slutta å eta potetgull og tygg gulrøter i staden, og så er det inn i fjellet igjen.
God morgon, Norge, som kikkar fram med jamne mellomrom der me kan sjå ned på små bygder med raude og kvite trehus bada i morgonsol, for nå beveger me oss oppe i fjellsida, meir inni fjellet enn utanpå, faktisk. Og eg er glad eg kan leggja den lilla Gudrun- Sjöden- kåpa over meg som eit teppe, for det er litt småkaldt her. I denne vogna er det gratis kaffi som ein kan varma kropp og hender på. Eg må nok snart gå og finna meg ein kopp, kjenner eg. Me passerer eit tjern med store vannliljer, og er komne ned i dalen nå, der me kjører parallelt med bilvegen. Eg innser at denne teksten er i ferd med å bli ein av mine aller særaste nokonsinne, så eg trur eg takkar for meg medan nokon kanskje framleis reiser saman med meg. Eg kjem tilbake seinare.
Heidi
I går morges var eg innom yr.no bare for å forsikra meg om at sola framleis skulle skina over vår del av Tyskland. Det viste seg at det skulle ho ikkje. Dei melde at om eit par timar skulle det begynna å regna, og så skulle det regna til me skulle heim att. Det viste seg å vera ganske presist anmeld regn. Dette var dagen for slott og slikt, hadde me bestemt. For å koma dit tok me toget til Potsdam, som er som ein by utanfor byen. Det var der tyske keisarar valde å bygga slotta sine, så der kunne ein bruka fleire dagae på slott om ein ville. Medan me sat på toget, begynte det å regna. I optimisme er alt som heiter regnklede og paraplyar lagt att heime, me fann ut at vart det alt for gale fekk me kjøpa oss ein tysk paraply.
Då me gjekk av toget fann me ut at me måtte ta trikken ned til sjølve byen. I trikkekøen var det ein lettare berusa mann som inviterte folk til å klappa pelslua han hadde på hovudet, ei ung jente klappa venleg på lua og sa at det var akkurat som å klappa hunden hennar. Reisefølget mitt bad meg forsiktig om å ikkje innleia ein lengre samtale med denne mannen om eg kunne unngå det. Eg var for så vidt klar til å klappa pelslua, såpass kan ein då strekkja seg til om det måtte gleda eigaren, men eg blei aldri spurt, så eg slapp unna.
I køen var det og ein ung gut med masse piercingar i ansiktet og med høghælte sko. Han var blant dei menneska ein alltid får lyst til å gi ein klem fordi dei ser ut til å ha ekstraordinær tynn hud å beskytta seg med. Guten bar på ei handveske og eit lite reisebur, han stod på sida av ein eldre og litt meir robust gut, som eg gjekk ut i frå var kjærasten hans.
Dei to sette seg to seter framfor oss på bussen. Mellom oss sat det to heilt unge jenter. Den eine jenta teikna eit stort hjarte i doggen på bussvindauget. Så dunka ho guten med dei høghælte skorne i skuldera. Då han snudde seg, såg ho spørjande på han og peika på hjartet. Eg lurte på kva som kom til å skje nå. Guten lyste opp i eit stort sjenert smil. «Genau,» sa han. «Genau so ist es!» Han strauk vennen sin over håret før han sette ein tåpeleg liten sykkelhjelm på det same hovudet og snudde seg til jentene att. Jenta smilte tilbake. Ho teikna ei pil gjennom hjartet i doggen og venger på begge sidene av det. Begge lo. Guten opna det vesle reiseburet sitt i plast og tok ut ein liten dveghamsterunge som dei to jentene fekk lov å halda og klappa. Dei pludra begeistra med det vesle dyret. Så tok guten fram handveska si. Det viste seg at oppi veska, mellom tøyfiller og avispapir levde det to små kvite myser. Desse fekk og koma fram og helsa på jentene.
Så begynte guten å fortelja om korleis det var når han pierca leppa og augenbrynet. «Dette var verst,» sa han, på tysk sjølvsagt, og bretta opp nasevengene sine. Det viste seg at han hadde ein piercing gjennom naseveggen, så langt opp at det ikkje var mogleg å sjå han frå utsida. «Då eg sette den, grein eg som ein gal, tårene bare silte.» «Ja, det er klart du gjorde,» sa den eine jenta. Det går nokre nerver der som berører tårekanalane direkte.
Så var trikken framme i sentrum, og både me og jentene skulle av. Det regna ikkje så mykje nå lenger, og me fann oss ein Thairestaurant det me kunne sitja under ei markise å eta. Det var så varmt ute at det eigentleg var litt deilig med det varme regnet, men det er jo upraktisk å bli våt. Reisefølgjet mitt spurde ein hyggeleg mann, som sat der og åt frityrsteikt kylling på spyd, kva han ville anbefala oss å sjå i Potsdam. Han svarte at dei fleste kom jo dit for å sjå på slotta, men personleg ville han anbefala det hollandske kvarteret som låg bare eit par kvartal unna. Mannen kunne ikkje visa oss på kartet vårt, fordi han fortalde at han bare sat der og åt grillspyd medan han venta på brillene som var inne hos optikaren like ved. Me sa at me fann nok fram likevel.
Avslutningsvis lurte me på om me kunne eta dei sterkt rosa orkideane som var ein del av salaten vår, eller om dei var bare til pynt. Sidan me i grunnen aldri ville tenkt på å eta orkideane av same farge av orkideplanten vår heime på kjøkkenet, så lot me det vera.
Det hollandske kvartalet var vakkert med små restauranter, gavebutikkar, pannekakehus, keramikkverkstad og hollandske murhus. Etterpå kom me til endå fleire veldig koselege bygater. Potsdam var ikkje som ein del av storbyen Berlin, men som ein hyggeleg småby som kan anbefalast andre reisande. Eg gjorde eit forsøk på å kjøpa sko, men dei einaste som ikkje gjorde vondt på vannblemmene og gnagsåra kosta 800 kroner og såg ut til å vera dessigna for damer på 75+ så eg lot det vera. Til slutt fann me parken til det eine slottet, «Sansoucci.» Det var eit fantastisk parkanlegg med blomsterbed i engelsk stil, planter bak glasdører og ei lang trapp i pagodeform som gjekk opp til slottet på ei høgde. Akkurat då me kom inn inngangsdøra fekk me vita at det var stengetid både der og på dei andre slotta. Slotta i Potsdam får me ha til gode, men me var i grunnen godt fornøgde likevel. Me vart sitjande under ein søylegang i romersk stil og kikka på parken og slottet, fordi det regna så mykje at me ikkje orka å gå der i frå.
På toget heim frå Potsdam var det ganske varmt. Ein søt ung gut tilbaud seg å opna vindauga, og det syntest dei andre i vogna bare var fint. Det viste seg at vindauga ikkje lot seg opna utan ein heilt spesiell nøkkel, men guten trakk ein embraconøkkel opp frå lomma og opna det likevel. Ganske frimodig, men alle var fornøgde.
Etterpå fann me igjen solbrillene som kjærasten min mista på utekinoen dagen før, og det vart seint på kveld før me kom på at me hadde tenkt å eta middag. Me fann ein hyggeleg plass der det kom inn ein mann som selde aviser. Av alle ting vart eg sitjande og snufsa over tre tyske nekrologar. Det var små biografier over avdøde, ikkje som i Norge ei oppramsing av kva dei hadde gjort. Det var Hertha som hadde mista ein baby, sendt mannen i krig og krigsfangenskap, mannen hadde forlatt henne i barnedåpen til den yngste til fordel for ei elskerinne og ho hadde jobba helsa av seg for å halda liv i familien. Som gammal dame hadde ho budd hos dottera og brukt all si tid på barnebarna. Det var mannen som hadde havna i austtyskland og som likte å skjera ut figurar i tre, og det var den framgangsrike mannen som var litt eldre enn oss som hadde førtidspensjonert seg for å sjå verda før han vart gammal, hadde vore på sykkeltur med kona og blitt smitta av svineinfluensa, gått inn i eit lengre sjukeleie og nå var død.
Nå kallar dei levande. kjærasten min har dekka til sein frokost på verandaen. Eg får la meg riva laus.
Heidi
sporisand 
